"Proszę państwa do gazu / This Way for the Gas, Ladies and Gentlemen"

„Proszę państwa do gazu” – premiera spektaklu teatru fizycznego

Premiera spektaklu teatru fizycznego w reżyserii Vasilisa Georgosopoulosa, powstałego na podstawie opowiadania Tadeusza Borowskiego (Grecja), odbędzie się w ramach festiwalu Sakura. V Wrocławskie Dni Japońskich Inspiracji.

Spektakl zostanie zaprezentowany w języku greckim z napisami w języku polskim.

• Czas trwania: 60 minut
• Bilety: 40/50 PLN
• Bilet Nasz Wrocław: 30 PLN

„Proszę państwa do gazu” to spektakl teatru fizycznego inspirowany opowiadaniem Tadeusza Borowskiego, które stanowi surowe świadectwo codziennej rzeczywistości śmierci w obozach koncentracyjnych.

Proza Borowskiego jest chłodna i zdystansowana, niemal mechaniczna. Jej bezwzględny język wynika z narracji o konieczności przetrwania w nieludzkim środowisku.

W spektaklu świat Borowskiego zostaje przedstawiony za pomocą fizycznych i abstrakcyjnych środków scenicznych. Ciało i głos stają się nośnikami pamięci — nie po to, by jedynie odtwarzać wydarzenia historyczne, lecz by przenieść ciężar zbiorowej traumy na scenę.

Warstwa wokalna i dźwiękowa obejmuje pieśni jidysz oraz ślady wokalne wywodzące się z doświadczeń europejskich obozów koncentracyjnych XX wieku. Elementy te nie mają charakteru rekonstrukcji historycznej — tworzą raczej rytualny pejzaż dźwiękowy, który przenika działania sceniczne.

Spektakl nie opowiada o grozie w sposób bezpośredni. Zamiast tego tworzy przestrzeń do konfrontacji z pamięcią, odpowiedzialnością za wybory oraz ludzką potrzebą przetrwania. W kontekście współczesnym staje się również przestrogą przed powracającymi mechanizmami fanatyzmu i uprzedzeń.

Vasilis Georgosopoulos to aktor, reżyser oraz nauczyciel aktorstwa i treningu fizycznego w Atenach (Modern Times Drama School oraz Athens Conservatoire Dance School). Jest certyfikowanym instruktorem jogi Ashtanga Vinyasa.

Jego praktyka artystyczna opiera się na metodzie Theodorosa Terzopoulosa oraz badaniach nad japońskimi formami teatralnymi, tańcem butō i współczesnymi technikami pracy z ciałem. W swojej twórczości koncentruje się na ciele jako polu pamięci i obecności scenicznej, eksplorując relacje między tekstem, głosem i ruchem.