Kino we Wrocławiu (strona 2)

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, oficjalny niemiecki kandydat do Oscara.

Dla szeryfa Ulyssesa (Bob Odenkirk) tymczasowe oddelegowanie do urokliwego miasteczka Normal miało być szansą na nowy początek — ucieczką od problemów małżeńskich i zawodowych rozczarowań. Gdy jednak nieudany napad na bank burzy spokojny porządek lokalnej społeczności i na powierzchnię zaczyna wypływać mroczna tajemnica skrywana przez mieszkańców, Ulysses szybko przekonuje się, że w Normal nic nie jest takie, jakim się wydaje. „Normal” nie przebiera w środkach – to bezkompromisowa rozrywka pełna napięcia, szalonego tempa, widowiskowej akcji i gęstej atmosfery.

„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności. Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról? Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.

"Michael" to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii. Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki - od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie. Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia. W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo. Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”). Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe ("Wyznania gejszy"). Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

Trzy młode Norweżki zakładają blackmetalowy zespół Witch Club Satan. Zanim się obejrzą, zaczynają grać na największych międzynarodowych festiwalach. Figura czarownicy – symbol przemocy i kontroli nad kobiecym ciałem splata osobiste doświadczenia z pamięcią zbiorową, tworząc transową opowieść o wstydzie, oporze i emancypacji. Narrację filmu budują rytuały, gesty, głos i cielesna obecność bohaterek. Film łączy sztuki wizualne, choreografię i pracę z głosem. Nikoline, Victoria i Johana zakładają zespół, mimo że żadna z nich tak naprawdę nie potrafi grać na instrumentach. To jednak nie ma znaczenia - chcą wykrzyczeć swój sprzeciw wobec patriarchatu. Kamera towarzyszy procesowi odzyskiwania sprawczości i kontroli nad własną narracją. Film nie opowiada historii w klasyczny sposób, lecz buduje przestrzeń, w której prywatne doświadczenie przechodzi w polityczny akt sprzeciwu.

Pod ziemią kryje się więcej historii, niż mogłyby pomieścić najwyższe wieżowce, jakie kiedykolwiek zbudowała ludzkość. A gdy w końcu się rozpadną, a nasz gatunek zniknie, to właśnie opowieści zapisane w podziemiach mogą okazać się jedynym śladem naszego istnienia. Co mogą nam powiedzieć o pochodzeniu i przyszłości człowieka ukryte cuda Ziemi Film jest czymś więcej niż tylko podróżą – to doświadczenie wywołujące dreszcze, uświadamiające, jak niewielkie jest ludzkie życie wobec świata, którego czas liczony jest w eonach i epokach. Pod powierzchnią planety zapisane są historie natury, cywilizacji i kosmosu, czekające na odkrycie. Film splata losy trzech odkrywców: meksykańskiej archeolożki Fatimy Tec Pool, badającej mistyczne cenoty, Radleya Garretta – geografa eksplorującego zapomniane, stworzone przez człowieka podziemne światy oraz Mariangeli Lisanti – fizyczki, która kilka kilometrów pod ziemią poszukuje śladów ciemnej materii. Stawia pytanie o pochodzenie i przyszłość naszego gatunku, pokazując podziemie jako archiwum pamięci Ziemi – natury, cywilizacji i kosmosu.

Od ponad dwóch dekad w Boże Narodzenie do domu Inger i Arne Sandnesów w norweskim Valldal trafia tajemnicza paczka pełna prezentów dla całej rodziny, podpisana zawsze tą samą wiadomością: „Wesołych Świąt od nas wszystkich z Arendal”. Pomimo licznych prób, śledztw i medialnego zainteresowania, nadawca pozostaje nieznany. W te święta wnuki – dziewięcioletnia Edle i sześcioletni Brage – postanawiają rozwiązać zagadkę raz na zawsze. Razem z ojcem Magnusem, który otrzymał pierwszą paczkę, i matką Silje – dokumentalistką i reżyserką filmu – wyruszają na detektywistyczną wyprawę, by odkryć, kto stoi za tym niezwykłym prezentem. To, co zaczyna się jako zabawna rodzinna przygoda, szybko prowadzi do głębszej, poruszającej historii. Pierwsza paczka pojawiła się w roku, w którym starszy brat Magnusa – Hans Petter zmarł tragicznie. Śledztwo dzieci odkrywa więzi rodzinne, pamięć o stracie i emocje, które kształtują ich życie. Film łączy elementy cinema vérité z opowieścią o dziecięcej ciekawości i magii świąt. To pełna humoru, wzruszeń i niespodziewanych odkryć opowieść o tradycji, pamięci i największej tajemnicy ze wszystkich – życiu i jego niespodziewanych zakrętach.

Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil). "Ostatnia sesja w Paryżu" to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą....

Młoda córka dziennikarza znika bez śladu na pustyni. Po ośmiu latach załamana rodzina doznaje wstrząsu. Dziewczyna powraca, ale to, co powinno być radosnym wydarzeniem, zmienia się w koszmar na jawie. W filmie w rolach głównych występują Jack Reynor, Laia Costa, May Calamawy, Natalie Grace oraz Veronica Falcón. Scenarzystą i reżyserem jest Cronin, a producentami są James Wan, Jason Blum i John Keville. Funkcję producentów wykonawczych pełnią Michael Clear, Judson Scott, Macdara Kelleher i sam Lee Cronin. Po drugiej stronie kamery Cronina wspierają uznani artyści, w tym operator Dave Garbett, scenograf Nick Bassett, montażysta Bryan Shaw i projektantka kostiumów Joanna Eatwell. Muzykę skomponował Stephen McKeon, a reżyserkami castingu są Terri Taylor i Sarah Domeier Lindo. New Line Cinema, Atomic Monster i Blumhouse przedstawiają produkcję Wicked/Good w reżyserii Lee Cronina pod tytułem Mumia: Film Lee Cronina. Reżyser Lee Cronin powraca do jednej z najbardziej rozpoznawalnych opowieści grozy śmiałym i zaskakującym obrazem Mumia: Film Lee Cronina.

Grace udało się przetrwać atak rodziny Le Domas, lecz szybko odkrywa, że tak naprawdę przeszła do kolejnego poziomu koszmarnej gry. Ma tylko jedną szansę, żeby przetrwać, utrzymać swoją siostrę Faith przy życiu oraz zdobyć wysokie stanowisko w Radzie, która rządzi światem. Nie będzie to łatwe, ponieważ polują na nią cztery rywalizujące rodziny w celu zdobycia tronu. Zwycięzca może być tylko jeden.

Czy żyjemy w Orwellowskim świecie? Czy wizje autora powieści „1984” są jeszcze fikcją czy raczej naszą rzeczywistością? Film nominowanego do Oscara® Raoula Pecka („Nie jestem twoim Murzynem”, „Ernest Cole: odnaleziona legenda” - pokazywane na festiwalu MDAG) ukazuje ostatnie miesiące życia George’a Orwella i szuka źródeł kluczowych społeczno-politycznych idei, które łączą jego dystopijną powieść z naszym światem. Podwójne myślenie, algorytmy, nowomowa, dziura pamięci, nieosoba, zbrodnia myślowa czy Wielki Brat – to hasła, które odbijają się dziś szerokim echem, zmuszając do analizy mechanizmów władzy, propagandy i systemowej przemocy. Łącząc fragmenty filmowych adaptacji powieści „1984” z mozaiką obrazów i symboli związanych z XXI wiekiem, reżyser tworzy wielowarstwową narrację, konfrontując proroczy mit Orwella z prawdziwym obliczem naszej rzeczywistości. We współczesnym świecie, pełnym zakłamania, wojen i manipulacji, proste matematyczne równanie 2+2 nie równa się już cztery, lecz pięć. To przesłanie może okazać się dla nas ostatnim ostrzeżeniem.

Przejmujący obraz współczesnej Ameryki, przypominającej dystopię rodem z „451 stopni Fahrenheita”. Historia bibliotekarek ,zwykłych obywatelek małych miasteczek w Stanach Zjednoczonych, które niespodziewanie stają się nieoczywistymi bohaterkami naszych czasów – jednymi z najważniejszych obrończyń demokracji. W obliczu narastającej polaryzacji politycznej i bezprecedensowej fali zakazywania książek w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkowanej w Teksasie i na Florydzie, a następnie obejmującej kolejne stany, to właśnie bibliotekarki są w centrum politycznego konfliktu. Atakowane, zastraszane i poddawane presji, ryzykują pracę i bezpieczeństwo, by bronić prawa do wolności słowa, dostępu do wiedzy i pluralizmu myśli. Stając się strażniczkami wolności, łączą siły ponad podziałami i stają razem w obronie fundamentalnych wartości demokracji. Film stawia pytania o granice wolności oraz znaczenie obywatelskiej odwagi i odpowiedzialności jednostki wobec społeczności. Pokazuje rolę instytucji publicznych w dobie głębokich podziałów oraz cenę, jaką trzeba zapłacić za wolność w świecie narastających ideologicznych napięć i sporów.

Film „Layla”, który zachwycił publiczność na zeszłorocznym festiwalu Sundance, to porywające ukazanie procesu akceptacji siebie, osadzone w queerowym środowisku wschodniego Londynu. Debiut reżyserski Amrou Al-Kadhiego opowiada historię zmagającej się z trudnościami brytyjsko-palestyńskiej drag queen, której odważna fasada skrywa głębokie pragnienie miłości. Po występie na korporacyjnym wydarzeniu z okazji Pride, Layla niespodziewanie przyciąga uwagę Maxa — dyrektora kreatywnego z branży reklamowej. Pochłonięta namiętnym romansem, Layla staje w obliczu trudnych wyborów, gdy zaczyna się zmieniać, by utrzymać uczucie Maxa. Ta częściowo autobiograficzna opowieść o queerowej miłości zapowiada narodziny ekscytującego nowego talentu w świecie filmu.

Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.

Szwedzki samotny ojciec i feminista udaje się na konserwatywny męski zjazd w Danii. Zastanawia się, dlaczego takie spotkania są potrzebne, próbując zrozumieć gniew uczestniczących w nich mężczyzn . Jego podróż przeradza się w osobisty kryzys, w którym kwestionuje swoją rolę jako mężczyzny, taty oraz relację z własnym ojcem. Rozpoczyna się sześć lat zanurzenia w tzw. „manosferze”, które prowadzi go do fundamentalnej refleksji: co dzieje się z mężczyzną – a właściwie z każdym człowiekiem – gdy kwestionuje się pojęcie męskości? Film przedstawia internetową przestrzeń, w której ultramęskie narracje, mizoginia i poczucie krzywdy rozprzestrzeniają się poprzez media społecznościowe i fora dyskusyjne. Pokazuje, jak działa wspólnota, która zamiast budować dialog, pogłębia frustrację oraz agresję wobec kobiet i zmieniających się ról płciowych.

Franta i Ondra to bliźniacy. Spędzają dnie ze swoimi kurami i krowami. Kłócą się, palą jointy, śpią pod gołym niebem i podzielają tę samą życiową filozofię. To magiczna opowieść o tym, co pozostaje, gdy to, co nas łączy, zaczyna zanikać. Franta tęskni za wolnością i zmianą, a Ondra trzyma się wypracowanej stabilizacji. Czy można spędzić życie w jednym miejscu? Czy szaleni ekscentrycy i gawędziarze poradzą sobie z nieuniknioną zmianą?

Pełnometrażowy debiut Brydie O’Connor, która bada życie i twórczość Barbary Hammer – pionierskiej queerowej artystki eksperymentalnej. Film łączy ponad sto filmów, niepublikowane materiały, zdjęcia, listy i głos Hammer, ukazując jej dokumentowanie własnej tożsamości, ciała i doświadczeń. To opowieść o wpływie Hammer na kino queer, sztukę eksperymentalną i na kolejne pokolenia twórczyń, dla których była inspiracją.

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze D. Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood. Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania. W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie. W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

"Życie Jane" to zachwycająca i niezwykle poruszająca dokumentalna opowieść o jednej z najwspanialszych, najbardziej wyjątkowych, a być może i najbardziej wpływowych kobiet naszych czasów, nakręcona w 50. rocznicę rozpoczęcia przez nią badań w Narodowym Parku Gombe. To intymny portret, przedstawiający prywatne życie Jane Goodall, dalekie od gwiazdorskiego stereotypu. Widzimy tu delikatną, wrażliwą, ale jednocześnie wytrwałą i silną osobowość oryginalnej kobiety, która nie wstydzi się oznak starości, a której przełomowe naukowe odkrycia uznać można za jedne z najważniejszych światowych osiągnięć minionego wieku.

Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn Krzysztof wychodzi nad ranem z domu. Nie wiedział, co zaciągnęło chłopaka na most nad Wisłą – wiedział tylko, że to tam widziano go po raz ostatni. Kamera CCTV uchwyciła go, a potem, między jednym jej obrotem a drugim, Krzysiek zniknął. Możliwości są dwie: albo skoczył do rzeki, albo ukradkiem zszedł z mostu. Od tamtej pory Daniel i jego żona Agnieszka żyją w stanie zawieszenia: między rozpaczliwą nadzieją a paraliżującym strachem. Daniel nie potrafi biernie czekać na coraz mniej prawdopodobny przełom w policyjnym śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony z zamiarem samodzielnego zbadania mrocznych głębin rzeki. To początek poszukiwań, które pochłoną go w całości. Dzień po dniu przeczesuje Wisłę, nieustannie rozwijając nowe narzędzia i techniki poszukiwawcze. Zaczynają odzywać się do niego inne rodziny uwięzione w tej samej otchłani niepewności i bez końca poszukujące odpowiedzi. Długie, samotne godziny spędzone na łodzi stają się dla Daniela szansą na rozliczenie z życiem sprzed zniknięcia Krzysztofa. Wraz z mijaniem kolejnych miesięcy jego ból tylko się pogłębia; ojciec zmaga się z ciągłym napięciem między niesłabnącym pędem do dalszych poszukiwań a bolesną rzeczywistością, w której nieodwracalna strata odmieni jego życie raz na zawsze.

Światowej klasy kajakarka ekstremalna, dwukrotna mistrzyni świata i matka dwójki dzieci Mariann Sæther nieustannie poszukuje przygód. Uprawia kajakarstwo od piętnastego roku życia i przepłynęła kajakiem ponad 50 krajów. Życiowy kryzys zachwiał jej pewnością siebie i zmusił do przewartościowania priorytetów, a po jego pokonaniu zdecydowała się na największe sportowe wyzwanie – pokonanie słynnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii, co w kajakarstwie ekstremalnym uchodzi za jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć. W miarę, jak rzeka staje się coraz bardziej niebezpieczna, napięcie między ambicją a odpowiedzialnością wrasta, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza dążenie do wielkości – zarówno w życiu sportowca, jak i rodzica. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi, a bohaterka filmu inspiruje do przemyśleń o równowadze między pasją a rodziną.

Rok 2014. Elon Musk ujawnia przed publicznością swoje plany dotyczące samochodu autonomicznego. Konsumenci nie wiedzą, że funkcja „autopilota” Tesli jest daleka od gotowości, a nowi właściciele są wykorzystywani do jej testowania i udoskonalania. Śmiertelny wypadek na Florydzie zapoczątkował długotrwały proces sądowy, mający na celu pociągnięcie Tesli do odpowiedzialności. I nie był to jedyny incydent.

W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.