Kino we Wrocławiu (strona 3)

Matt Vasseur to odnoszący sukcesy, charyzmatyczny trener rozwoju osobistego, prowadzący perfekcyjnie wyreżyserowane, elektryzujące wydarzenia motywacyjne. Dzięki imponującej karierze, wspierającej dziewczynie i niezliczonej ilości oddanych fanów, jest osobą, która inspiruje innych. Jednak, gdy senacka komisja zaczyna zagrażać jego działalności, a niektórzy ze zwolenników popadają w niebezpieczną obsesję, świat Matta zaczyna się rozpadać, odsłaniając ciemne strony, kryjące się za jego pozornie idealnym życiem.

Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film. W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy. Odpowiedź znajdziemy już w pierwszych sekundach filmu “Monterey Pop”. Pełna entuzjazmu hipiska wygłosi do kamery spojler: „To będzie jak Sylwester, Wielkanoc i Boże Narodzenie w jednym!”. Niemal lewitujących przedstawicieli “dzieci kwiatów”, psychodeliczne dźwięki i atmosferę zmiany okiem kamery uchwycił zdobywca Oscara D. A. Pennebaker. Film “Monterey Pop” miał być tylko programem telewizyjnym, jednak amerykańscy decydenci nie byli gotowi na taką dawkę buntu. Na szczęście, dzięki rekonstrukcji cyfrowej filmu, przekonamy się, że dzieło Pennebakera to nie tylko zapis koncertów, ale także portret całego pokolenia kontrkultury lat 60., jego energii, wolności, dzikości i artystycznej rewolucji. Zanim Jimi Hendrix zaprzeczy prawu grawitacji, grając nietypowo na instrumencie, a potem pocałuje i podpali swoją gitarę, zatopimy się w atmosferze dni naznaczonych zmianą. Na twarzach odbiorców imprezy ktoś namaluje kwiaty, ktoś inny nakarmi psa, a jeszcze ktoś napisze na plakacie “Peace and Love”. Chwilę później zadebiutuje Janis Joplin, zahipnotyzuje słuchaczy na tyle, by potem zamienić się w legendę. Jedni rozpalali scenę do czerwonoś

Mavka jest jedną z nimf leśnego jeziora – stworzeń o aurze tajemniczości i niebezpiecznym uroku. Kiedy spotyka Lukiana, eksperta od biologii, ma jedno zadanie: sprowadzić go nad swoje jezioro, gdzie syreny i inne nimfy czekają, gotowe porwać ludzkie dusze. Jednak zamiast doprowadzić do zguby Lukiana, Mavka zakochuje się w nim. W miarę jak jej uczucia stają się silniejsze, zaczyna zdawać sobie sprawę, że syreny zrobią wszystko, by utrzymać ją po ciemnej stronie.

Multisensoryczne widowisko, które łączy teatralny rozmach, cyfrowe wizualizacje i awangardową muzykę Björk. Cornucopia to koncertowa podróż światła i dźwięku. Björk, to jedna z najbardziej innowacyjnych i wpływowych artystek swojego pokolenia. Od lat eksperymentuje z formą występów, a Cornucopia to jej najbardziej ambitne i spektakularne dzieło. To wydarzenie, które przenosi muzykę na granicę sztuki wizualnej, tworząc wielozmysłowe doświadczenie, jakiego nie sposób porównać z żadnym innym występem na żywo. Pojawiają się tu kultowe utwory z futurystycznym brzmieniem albumów Utopia (2017) i Fossora (2023). Na scenie artystce towarzyszy znakomity zespół, w tym dyrektor muzyczny i multiinstrumentalista Bergur Þórisson, perkusista Manu Delago, septet fletowy Viibra, harfistka Katie Buckley oraz chór Hamrahlid. Widowisko wzbogacają unikalne, specjalnie zaprojektowane instrumenty, takie jak magnetyczna harfa, okrągły flet, alufon i komora pogłosowa, które nadają koncertowi niezwykłe, organiczne brzmienie. Scenę ożywiają cyfrowo animowane kurtyny, przekształcające nowoczesne wizualizacje VR w magiczne widowisko nawiązujące do klasycznych teatralnych inscenizacji XIX wieku. Wszystko to spotyka się na ekranie kinowym w oszałamiającej jakości.

W filmach w ziemi są ukryte, tajemnicą wręcz owite. Skarby, bo dziś o nich mowa - sprawdźcie co się w skarbcach chowa! W programie: Bella w brzuszku – Skarb I love this job – Poszukiwacze skarbów Bolek i Lolek na wakacjach – Skarb Rodzinka Treflików – Na tropie skarbów Pamiętniki Florki – Skarby

Film dowodzi wpływu, jaki Velázquez wywarł na wiele pokoleń twórców, przybliża pełną ukrytych znaczeń twórczość Hiszpana i próbuje zbliżyć się do tajemnicy jego geniuszu. Diego Velázquez – mistrz pełnego przepychu baroku, który na obrazach nie bał się pustki, osobisty malarz króla, który portretował lud, artysta zajmujący wysokie stanowiska w królewskiej administracji, autor jednych z najbardziej zagadkowych dzieł w historii sztuki. A przede wszystkim prekursor nowoczesnego malarstwa. Jego dzieła budziły zachwyt Édouarda Maneta, Pabla Picassa, Francisa Bacona czy Salvadora Dalego. Ten ostatni z autoportretów idola pożyczył nawet charakterystyczne wąsy, które stały się jego znakiem rozpoznawczym. Prace tego najważniejszego – obok Caravaggia i Goi – europejskiego malarza znajdują się w najwspanialszych światowych kolekcjach. Wraz z twórcami filmu „Velázquez i jego tajemnica” przemierzamy więc sale Musée d'Orsay, Prado, Metropolitan Museum of Art, a kuratorzy, artyści, konserwatorzy, historycy objaśniają fenomen artysty. W centrum tej opowieści znajdują się słynne „Panny dworskie", obraz, który zachwyca niezwykłą perspektywą, kunsztowną kompozycją, fenomenalną techniką i po dziś dzień wymyka się interpretacjom. Wielu wciąż poszukuje tego, co zobaczył Velázquez – tak o zagadkowym arcydziele mówią twórcy filmu. Ale „Velázquez i jego tajemnica” to nie tylko dzieła i eksperci, ale także wydobyte z telewizyjnych archiwów unikatowe, zaskakujące nagrania, w których o namiętności do Velázqueza opowiadają m.in. Dali, Bacon czy filozof Michel Foucault. Jednym z bohaterów dokumentu jest także Julian Schnabel. I dla każdego z nich Hiszpan pozostawał artystą na wskroś współczesnym.

Chiny, lata 20-te. Studentka zostaje czwartą żoną zamożnego kupca. Małżonki razem mieszkają i muszą przestrzegać skomplikowanego rytuału. Pomiędzy kobietami panuje rywalizacja...

Jesienią 2025 roku w słynnej Arena di Verona zebrały się największe gwiazdy opery i popu, w tym Andrea Bocelli, Jonathan Tetelman, Angela Gheorghiu i Il Volo, by dać niebywały koncert, który... przywrócił do życia Luciana Pavarottiego, króla tenorów i wielkiego śpiewaka zwykłych ludzi. Jego dwaj żyjący koledzy, Plácido Domingo i José Carreras, zaśpiewali z nim na żywo. Niemożliwe stało się faktem – Trzej Tenorzy powrócili na estradę! Najnowszemu koncertowi ku czci jedzącego za trzech śpiewaka o niebiańskim głosie, który wciąż przywołuje na myśl skąpane w słońcu i spaghetti Włochy, nadano znaczący tytuł: „Luciano Pavarotti. Człowiek, który poruszył świat”. To prawda. Choć święcił nieprawdopodobne tryumfy na najważniejszych scenach, począwszy od mediolańskiej La Scali, a skończywszy na nowojorskiej The Metropolitan Opera, Luciano Pavarotti chciał przybliżyć muzykę klasyczną ludziom na całym świecie. To dzięki swym popularyzatorskim koncertom sprawił, że wielu z nas pokochało operę. Na jego występ w Hyde Parku, mimo ulewy, przyszło ponad 100.000 osób, a jego transmitowane przez telewizję występy z Domingiem i Carrerasem (Trzej Tenorzy) sprawiały, że w miastach i miasteczkach zamierał ruch na ulicach. Koncert z legendarnego werońskiego amfiteatru to wiązanka najsłynniejszych arii operowych i niezaprzeczalnych evergreenów w wykonaniu nie tylko klasycznych śpiewaków, ale też artystów, którzy z powodzeniem łączą muzykę poważną z popową. Oprócz wcześniej wymienionych gwiazd wystąpili również: wiolonczelista Hauser, piosenkarz Umberto Tozzi, a także Vittorio Grigolo, międzynarodowej klasy tenor, który w wieku 13 lat zaśpiewał w Operze Rzymskiej partię Pastuszka w „Tosce” Pucciniego, a rolę Cavaradossiego w tym spektaklu kreował wtedy sam Luciano Pavarotti.

Czworo wchodzącego w dorosłość rodzeństwa stara się budować niezależne drogi życiowe, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, zmaga się z odrzuceniem przez starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Na dodatek nawiedza go tajemnicza zjawa - Dusiołek - która nie pozwala mu zasnąć. Uciekający od rodziny Franek ma problemy z dziewczyną, narkotykami oraz samym sobą. Stan Franka niepokoi poszukującą miłości Nastkę, jego siostrę bliźniaczkę. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ulgę nie tylko młodszemu rodzeństwu, ale i jej samej.

Pan Hitchcock zaprasza na filmowy roller coaster w Technicolorze. W ćwierć wieku po tym, jak wynalazł formułę komediowego thrillera w 39 krokach (1935), Mistrz bierze na warsztat przepyszny scenariusz Ernesta Lehmana (z tytułem pożyczonym z Hamleta), obsadza w roli głównej (po raz ostatni w swojej filmografii!) ulubionego leading mana w osobie Cary’ego Granta, po czym cieszy się szpiegowską gonitwą i zabawnymi perypetiami przez dwie godziny z okładem. Wszystko to na szerokim ekranie VistaVision (który ostatnio wrócił jako fetysz w Brutaliście i Jednej bitwie po drugiej). Grant gra tutaj zwykłego gościa z nieco nadopiekuńczą matką, który na jedno pstryknięcie palcami (dosłownie!) ląduje w środku szpiegowskiego pandemonium. Za żywioł kobiecy odpowiada boska Eva Marie Saint – ostatnia Hitchcockowska blondynka w wersji beztroskiej i zwiewnej. Czysta kinowa rozkosz. / Michał Oleszczyk Doświadczenie, którego nie zapomnę: seans Północ, północny zachód w sali pełnej amerykańskich widzów i odkrycie, że ów „thriller”, „dreszczowiec”, „szpiegowski klasyk” to przede wszystkim niesamowicie zręczna komedia. Wbrew obiegowym opiniom, dla Hitchcocka humor był prawie zawsze ważniejszy od strachu: tutaj Anglik osiągnął proporcje doskonałe, inscenizując coś na kształt Mad Menów napisanych przez rezydującego w Hollywood Franza Kafkę. Blockbuster z tego samego roku, co Ben-Hur i chyba z równie spektakularnymi scenami pościgów: na ikonicznym już polu kukurydzy, w luksusowym pociągu, na Górze Rushmore. Kino jako zabawa w kotka i myszkę, z wkładką paranoidalną – stylowe, szarmanckie, wyprzedzające Jamesa Bonda o dobrych kilka lat i kładące szyny pod szpiegowski eskapizm lat 60.

Nowy rok szkolny w liceum Clearwater to dla potrafiących przemieniać się w zwierzęta Caraga i jego przyjaciół nowe ekscytujące wyzwania. Na początek muszą zmierzyć się z poważną sprawą: Rada Leśnych Wędrowców prowadzi śledztwo przeciwko patronowi szkoły, Andrew Millingowi, oskarżonemu o atak na ludzi. Carag staje przed trudnym wyborem – z jednej strony chce powstrzymać swojego mentora przed dalszymi agresywnymi działaniami, z drugiej Milling obiecał zaprowadzić chłopaka do jego prawdziwej rodziny pum. Warunkiem jest jednak dalsze ukrywanie prawdy przed Radą. Caragowi bardzo zależy na spotkaniu swoich krewnych, więc dopuszcza się kłamstwa w celu obrony patrona liceum. Wkrótce okazuje się, że szkoła jest w niebezpieczeństwie, a Milling również ma w tym swój udział. Carag i jego przyjaciele muszą szybko zdobyć dowody, zanim będzie za późno. Niespodziewanie z pomocą przychodzi mu śnieżna wilczyca Tikaani. Ale czy można jej zaufać? Nowe zwierzęta, nowe wyzwania i jeszcze więcej emocjonujących wydarzeń! Czas na powrót do tajemniczej szkoły, w której zmiennokształtni uczniowie doskonalą swoje umiejętności przeistaczania się w dzikie zwierzęta. Za efektami wizualnymi stoją artyści ze studiów produkcyjnych Pixomondo („Hugo i jedo wynalazek”, „Gra o tron”, „Ród smoka” i „W ciemność. STAR TREK”), a także PFX („Stranger Things”, „Zagubieni w kosmosie” i „Fundacja”). Reżyserem jest Sven Unterwaldt Jr., który pracował przy drugiej i trzeciej części „Szkoły magicznych zwierząt” oraz produkcji z cyklu „7 krasnoludków” („Historia prawdziwa” i „Las to za mało”). W kontynuacji „Zmiennokształtnych” widzowie spotkają ulubionych bohaterów z pierwszej części! W obsadzie ponownie pojawi się Oliver Masucci – aktor znany z roli w filmie „Fantastyczne zwierzęta: Tajemnice Dumbledore’a” oraz z popularnego serialu Netflixa „Dark”. „Zmiennokształtni 2” to ekranizacja drugiej części młodzieżowego cyklu „Woodwalkers”, autorstwa Katji Brandis, który cieszy się dużym uznaniem wśród młodych czytelników.

Marinette nie ma łatwo w życiu, a mimo to udaje się jej zostać członkinią francuskiej reprezentacji w piłce nożnej. Zauważona przez amerykański klub sportowy wyjeżdża za ocean, aby spełnić swoje marzenie i stać się najlepszą zawodniczką na świecie. Nie wszystko jednak idzie po jej myśli.

„Łowca jeleni” Michaela Cimino to jeden z najważniejszych i wywołujących najbardziej żarliwe dyskusje tytułów w dziejach kina. Laureat pięciu Oscarów, w tym za najlepszy film, najlepszą reżyserię oraz najlepszą drugoplanową rolę męską. To pełna rozmachu, a zarazem zaskakująco intymna opowieść o przyjaźni, lojalności i cenie, jaką płaci się za dojrzewanie w cieniu historii. W niewielkim górniczym miasteczku w Pensylwanii trzej nierozłączni przyjaciele – Michael (Robert De Niro), Nick (Christopher Walken) i Steven (John Savage) – pracują w hucie. Wieczorami spotykają się w barze i jeżdżą razem na polowania, ciesząc się prostym życiem. Ich codzienność, z pozoru zwyczajna, nabiera tragicznej głębi, gdy zostają powołani do wojska i wysłani – tuż po hucznym ślubie Stevena – na wojnę w Wietnamie. Cimino z niezwykłą precyzją buduje świat, w którym wielu widzów może się przejrzeć, a potem krok po kroku go burzy - raz w huku wystrzałów i wybuchów, a innym razem w ciszy, w której walka z powracającymi traumami wydaje się skazana na porażkę. W „Łowcy jeleni” zderzenie ludzkiej lojalności z bezsensem wojny ma wymiar nie tylko dramatyczny, lecz także uniwersalny. To historia o przyjaźni wystawionej na najtróbniejszą próbę, o granicach odwagi, o miłości, która nie wszystko jest w stanie ocalić, i o tym, że czasem jeden moment zmienia wszystko.

Historia Antka, prostego młodego mężczyzny, który właśnie opuścił zakład karny i próbuje ułożyć sobie nowe życie w realiach Polski lat 70. XX wieku. Antek odtrącony przez rodzinę, zatrudnia się na budowie i wiedzie życie, z którego jest zadowolony. Po pewnym czasie na terenie budowy giną cement i cegły. Podejrzenie pada na byłego więźnia. Film realistycznie ukazuje życie prostej klasy społecznej w jej codzienności obarczonej na dodatek balastem ustroju wspomagającego powstawanie chorych zachowań.

Bohaterkami filmu jest pięć nastoletnich sióstr, które izolowane przez rodziców od świata swych rówieśników, mają z nimi kontakt jedynie w szkole. Ich życie poznajemy z punktu widzenia chłopaka z sąsiedztwa, który pełni w filmie rolę narratora. Dziewczęta wzbudzają ciekawość, a poprzez konsekwentne izolowanie stają się niejako atrakcją dla innych nastolatków. Jedyna próba kontaktu jednej z sióstr z kolegą ze szkoły uruchamia kolejne restrykcje, włącznie z zakazem chodzenia do szkoły, co w finale prowadzi do tragedii…

Bardzo dobrze nakręcony i zmontowany film przedstawiający jeden z koncertów grupy Talking Heads. Wyobraźnia lidera zespołu, Davida Byrne, oraz obecność znakomitego operatora, Jordana Cronenwetha, zaowocowały jednym z najlepszych filmów muzycznych w historii rocka.

W okolicach Amity Island dochodzi do ataków rekina ludojada. Quint, zawodowy łowca rekinów, szeryf Brody i oceanolog Hooper wyruszają w rejs, by go upolować.

26. Międzynarodowy Festiwal Filmowy TAURON Nowe Horyzonty Kino – światło po horyzont Film to zręczne operowanie światłem, a kino to magia świecącego projektora, który króluje w ciemnej sali i tak dalej. Można pójść w stronę oczywistych skojarzeń i metafor, jednak głównym zadaniem Nowych Horyzontów jest poszukiwanie tego, co wymyka się prostym definicjom i utartym schematom. Interesuje nas przede wszystkim świat „pomiędzy” oraz wzajemne przenikanie się granic różnych zjawisk. W tegorocznej identyfikacji wizualnej festiwalu światło rzeczywiście „świeci po horyzont”, ale główny akcent położony jest na to, co powstaje pomiędzy — na styku światła i cienia, w odbiciu i refleksach. Światło nie jest jednorodne: ulega załamaniu i rozszczepieniu, a w jego efekcie powstaje jeszcze więcej barw. Tak jak w programie festiwalu — nic nie jest tu monochromatyczne. Przygotujcie się na 26. Międzynarodowy Festiwal Filmowy TAURON Nowe Horyzonty, czyli kino – światło po horyzont. Zaplanujcie rozświetlone lato: od 23 lipca do 2 sierpnia 2026 roku we Wrocławiu — w Kinie Nowe Horyzonty, Dolnośląskim Centrum Filmowym, na wrocławskim Rynku, w OPT Zamek w Leśnicy, w galerii Studio BWA Wrocław oraz w klubie festiwalowym w Arsenale. Do 9 sierpnia będzie można oglądać filmy również online. Co w programie? Tradycyjnie: ponad 200 starannie wyselekcjonowanych filmów. Kino odważne, autorskie, dekonstruujące gatunki i wychodzące poza horyzont mainstreamu. W programie znajdą się: najnowsze tytuły z festiwali w Cannes, Wenecji, Berlinale i Toronto, brawurowe debiuty, dzieła uznanych mistrzyń i mistrzów kina, silny polski akcent — retrospektywa twórczości Łukasza Rondudy. Zaplanowano również liczne spotkania z gośćmi z całego świata, dyskusje, debaty, działania z zakresu sztuk wizualnych we współpracy z BWA Wrocław oraz wydarzenia muzyczne. Kiedy zajdzie słońce… Przenosimy się do klubu festiwalowego w Arsenale — jednego z najbardziej wyjątkowych miejsc we Wrocławiu. Tam późnymi wieczorami będzie można rozmawiać o filmach i kontynuować festiwalowe emocje. W programie znajdą się także biletowane koncerty artystów i artystek, m.in.: Ho99o9 Nene Heroine Twin Peaks Crew – Hubert Zemler & Roadhouse Band Bilety są dostępne w sprzedaży. Ważne daty do 31 maja — nabór do wolontariatu do 21 czerwca — sprzedaż karnetów i akredytacji 7 lipca, godz. 12:00 — ogłoszenie pełnego programu 9 lipca, godz. 12:00 — start sprzedaży biletów i dostępów online 23 lipca – 2 sierpnia 2026 — festiwal we Wrocławiu 23 lipca – 9 sierpnia 2026 — edycja online Szczegóły: link do strony