Kino we Wrocławiu (strona 3)

Po siedmiu latach spędzonych za granicą, w Polsce, chińska reżyserka Mo Tan wraca do domu na Księżycowy Nowy Rok, by ponownie poczuć emocjonalny wpływ swojej rodziny. Kiedy wróżka ostrzega ją, że pieprzyk na twarzy przyniesie jej nieszczęście, rodzice nalegają, by go usunęła. Mo odmawia, ale ich obsesja, pogłębiona przez rozbitą dynamikę rodziny i rozpadającą się relację, zaczyna doprowadzać Mo na skraj przepaści. Diagnoza raka piersi zmusza ją do konfrontacji zarówno z własną śmiertelnością, jak i niepokojącą możliwością, że jej los może być przesądzony. Łącząc surową dokumentalną intymność z animacjami poklatkowymi i tragikomicznym tonem, „Wyznania pieprzyka” zgłębiają tradycję, chorobę i pokoleniowe rany, które odbijają się echem w rodzinach. To historia rodziny walczącej o odbudowanie więzi, zrozumienie przeszłości i odnalezienie miłości w długim cieniu traumy.

Jest upalne warszawskie lato. Bethany (Charli XCX) przyjeżdża do Polski na romantyczny wyjazd z chłopakiem. Kiedy spotyka Nel (Lena Góra), przyjaciółkę sprzed lat, wybucha między nimi niewypowiedziana chemia. Tęsknota za beztroską prowadzi je ulicami otulonego słońcem miasta – jak najdalej od miejsca, w którym będą musiały podjąć decyzje ważące na reszcie ich dorosłego życia. „Erupcja” to intymna i szalona opowieść o spotkaniu, które zmienia wszystko, a jednocześnie filmowy list miłosny do Polski. Reżyser Pete Ohs portretuje Warszawę jako miasto twórczej energii i wolności. W roli Bethany występuje światowa gwiazda Charli XCX, która wnosi do filmu swoją charakterystyczną wrażliwość i ekranową charyzmę. Partneruje jej Lena Góra – jedna z najważniejszych aktorek młodego pokolenia, współtwórczyni projektu i emocjonalne serce „Erupcji”.

Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Film to spekulatywna autobiografia, hybryda filmu dokumentalnego i fikcji. Reżyserka spędziła młodość na Fiji i teraz jej alter ego – w tej roli Tilda Swinton – łączy ze sobą wszystkie wątki i poziomy filmowej opowieści o powrocie do domu, stracie i życiowych lekcjach, często kręconej w miejscach, które zapamiętała i bardzo się zmieniły.

Po śmierci przyjaciółki Anna przez dziesięć lat obsesyjnie odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki noszącej to samo imię. Gdy się poznały, Yo miała 73 lata, a Anna zaledwie 24 – mimo różnicy wieku połączyła je głęboka więź, która z czasem stała się fundamentem ich relacji. Tworząc miniaturową przestrzeń, Anna buduje świat, w którym historie mogą trwać, a ich bliskość nadal się rozwija. Film splata intymną rzeczywistość ostatniego roku życia Yo z twórczą reinterpretacją jej dramatycznych doświadczeń. Yo żyła na własnych zasadach, podważając społeczne oczekiwania wobec seksualności, macierzyństwa, starzenia się i śmierci. Zacierając granice pamięci, czasu i wyobraźni, film ukazuje siłę artystycznej kreacji jako sposobu przeżywania i dzielenia się żałobą oraz miłością.

„Ślady” to poruszające świadectwo solidarności kobiet. Film śledzi historię Iryny Dowhan, która dokumentuje doświadczenia kobiet dotkniętych przemocą wojenną, tworząc przestrzeń dla nadziei i uzdrowienia. Gromadząc świadectwa ocalałych, Iryna i bohaterki filmu budują krąg odwagi i troski, przekształcając ból w siłę prawdy, sprawiedliwości i wzajemnego wsparcia. Reżyserki unikają bezpośrednich obrazów przemocy, koncentrując się na subtelnych „śladach”, które kryją historie sześciu kobiet – niektóre z tych śladów widoczne są od razu, inne głęboko ukryte. Film jest studium przetrwania, odwagi i solidarności po koszmarach wojny.

„Dobry chłopiec” to kolejna międzynarodowa produkcja Jana Komasy, reżysera nominowanego do Oscara „Bożego Ciała” oraz głośnych filmów „Hejter” i „Miasto 44”. Światowa premiera filmu „Dobry chłopiec” odbyła się podczas jubileuszowej 50. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto. Film został zaproszony do prestiżowej sekcji Centrepiece, która - jak podkreślają organizatorzy - „honoruje i świętuje globalne osiągnięcia filmowe”, prezentując wybitne, współczesne dzieła z całego świata. Najnowszy film Komasy to opowieść, która wciąga od pierwszych minut w kalejdoskop wieloznaczności i prowokuje do głębokiej refleksji. Historia, która wodzi za nos czarnym humorem, a jednocześnie zadaje wiele trudnych pytań o granice moralności, nie dając jednoznacznych odpowiedzi. Zmusza do konfrontacji z własnymi przekonaniami i nikogo nie pozostawia obojętnym. W rolach głównych: Stephen Graham nagrodzony Złotym Globem za swoją poruszającą rolę w serialu „Dojrzewanie”, Andrea Riseborough („Birdman”), Anson Boon („1917”, „Strefa gangsterów”) oraz Monika Frajczyk („Zielona granica”). Za produkcję „Dobrego chłopca” odpowiadają nominowani do Oscara za film „IO” Ewa Piaskowska i Jerzy Skolimowski oraz uznany producent brytyjski, założyciel Recorded Picture Company, Jeremy Thomas („Ostatni cesarz”, „Sexy Beast”, „Tylko kochankowie przeżyją”). Autorem zdjęć jest Michał Dymek, mający na koncie nominowane do Oscara filmy „Dziewczyna z Igłą” Magnusa von Horna, „Prawdziwy ból” Jesse’ego Eisenberga oraz „IO” Jerzego Skolimowskiego. Scenariusz napisali debiutant Bartek Bartosik we współpracy z Naqqash Khalid.

"David" to pełna energii, oparta na biblijnej historii, animowana opowieść o niezwykłej drodze młodego pasterza, który niespodziewanie staje przed wyzwaniem większym, niż mógł sobie wyobrazić. Gdy Dawid mierzy się z potężnym przeciwnikiem, jego odwaga i determinacja zaczynają inspirować ludzi wokół. Ta przygodowa historia o pokonywaniu barier i odkrywaniu własnych mocy łączy epicki rozmach z ponadczasowym przesłaniem. Pełen emocji, humoru i muzyki film dla całej rodziny. Poznaj jedną z najbardziej znanych historii wszech czasów!

Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard. Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji. Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.

Trzech chłopaków wraz z tatą jednego z nich od ponad 15 lat co roku wyjeżdża wspólnie na wakacje, by nakręcić kolejny horror w niezwykłych plenerach i tajemniczych miejscach Polski. Nie przypuszczali, że rozpoczęta kiedyś fascynująca przygoda stanie się nieodłączną częścią ich życia. Pomiędzy zabawą w kino, wieczornym ogniskiem i nocą w namiocie, rozprawiają o życiu, o swoich miłościach, rozczarowaniach, porażkach i sukcesach, zastanawiając się, czy ich przyjaźń przetrwa do końca świata.

Kasowy szlagier filmowy, brawurowo łączący dynamiczną akcję, romans, przebojową muzykę oraz imponujące zdjęcia powietrznych akrobacji. Miarą sukcesu filmu były nie tylko pełne kina, ale i rekordowa liczba chętnych do służby w marynarce. Szkoła lotnictwa marynarki to wylęgarnia młodych orłów. Jeden z nich to „Maverick" Michaell (Tom Cruise), szalony i ambitny pilot, gotowy na wszystko, by być najlepszym. Pomaga mu w tym piękna instruktorka (Kelly McGillis), a lekcje z nią wkrótce przenoszą się poza klasę.

Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób żyjących z tym doświadczeniem – jedna słyszy jeden głos, inna aż dziewiętnaście. Niektóre głosy chronią, inne pragną skrzywdzić. Psychiatra poza kadrem prowadzi z nimi rozmowy o głosach. Kim są ci ludzie i czego naprawdę chcą ich głosy? Jesteśmy świadkami, jak rewolucyjne podejście terapeutyczne pozwala pacjentom zyskać akceptację tego, co dzieje się wewnątrz nich. Nie oznacza to, że głosy łatwo się ujawniają – podczas kilku sesji wychodzi na jaw trauma bezpośrednio związana z ich pojawieniem się. Przede wszystkim film kreśli fascynujący portret grupowy – zarówno bohaterów, jak i ich głosów – ukazujący niezwykły świat ludzkiego umysłu.

„La traviata” to jedna z najpopularniejszych oper świata, a toast „Libiamo” („Więc pijmy”) z jej pierwszego aktu potrafi zanucić każdy. Ten bezsprzeczny wyciskacz łez widzowie polskich kin zobaczą wprost ze słynnej Arena di Verona. W nowej inscenizacji „Zbłąkanej” – bo tak należy tłumaczyć ten tytuł – przygotowanej w 2021 roku, wystąpiły międzynarodowe gwiazdy opery: wspaniała bułgarska sopranistka Sonya Yoncheva oraz przebojowy włoski tenor Vittorio Grigolo, który w wieku 13 lat debiutował u boku Luciana Pavarottiego. Fabuła dzieła Verdiego oparta jest na słynnym romansie „Dama kameliowa” Alexandre’a Dumas syna. To poruszająca historia umierającej Violetty, francuskiej kurtyzany, która z miłości do ukochanego Alfreda, młodzieńca z wyższych sfer, gotowa jest poświęcić ostatnie chwile swojego szczęścia. Dziś trudno w to uwierzyć, ale prapremiera tej opery w 1853 roku zakończyła się totalną klapą. Publiczności nie spodobało się, że główną bohaterką kompozytor uczynił współczesną im postać, w dodatku kobietę upadłą, która w świecie mieszczańskiej obłudy okazała się jedyną uczciwą i szlachetną osobą. Akcję werońskiego przedstawienia przeniesiono 30 lat do przodu, do Belle Époque, a dokładnie w okres paryskiej Wystawy Światowej z 1889 roku. Tradycyjne dekoracje i kostiumy połączono z nowoczesną technologią. Na gigantycznych ekranach o powierzchni ponad 400 metrów kwadratowych wyświetlono malarskie arcydzieła ze słynnej Galerii Uffizi we Florencji.

W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.

Ewa Benesz postanawia opuścić Włochy i powrócić do Lublina, miasta, z którego uciekła w latach 80. podczas stanu wojennego w Polsce. Postępujący wiek zmusza ją do zaprzestania prowadzenia warsztatów, w których uczestniczą ludzie z całego świata. Musi pożegnać się ze swoimi uczniami. Praktyka teatralna i badania Ewy czerpią z tradycji i metodologii, które można przekazać wyłącznie osobiście, więc istnieje duże ryzyko, że jej wiedza zostanie utracona na zawsze. Po powrocie do Polski zmaga się z cichym ciężarem życia spędzonego z dala od domu.

W programie: - Air Horse One Szwajcaria, Belgia 2025 21 min Reżyseria: Lasse Linder - Hassan Francja, Palestyna, Katar, Jordania 2025 30 min Reżyseria: Mohammed Alshareef - Mentor Polska 2026 14 min Reżyseria: Krzysztof Tomaszewski - Bujając w obłokach (Heads in the Clouds) Polska 2026 13 min Reżyseria: Mieszko Chomka.

Filmowy portret Jane Elliott – amerykańskiej nauczycielki i edukatorki antyrasistowskiej, która stała się narodowym głosem w walce z uprzedzeniami. Dokument śledzi jej osobistą i zawodową drogę – od przełomowego eksperymentu z 1968 roku w klasie w Iowa, gdzie podzieliła uczniów na „lepszych” i „gorszych” według koloru oczu, po wieloletnie zaangażowanie w debaty o nierówności, tożsamości i władzy. Mimo 90 lat, Elliott pozostaje przykładem niezłomnego i szczerego głosu w czasach intensywnych napięć społecznych, pokazując, jak uczciwie mierzyć się z historią, by nie powtarzać jej błędów. Film przekonuje, że edukacja o uprzedzeniach to nie tylko przeszłość, lecz konieczność także obecnie i w przyszłości.

Fatma Hassona – 24-letnia palestyńska fotoreporterka i główna bohaterka filmu, zginęła wraz z siedmioma członkami swojej rodziny 15 kwietnia 2025 roku w Strefie Gazy w wyniku zbombardowania jej domu przez Izrael. Film jest zapisem jej losów w sercu piekła mieszkańców Strefy Gazy, w czasie gdy Izrael dokonywał tam ludobójstwa. Reżyserka, znana z dokumentowania konfliktów w Iranie („Teheran bez autoryzacji”, „Czerwona róża”, „Syrena”) za pomocą telefonu komórkowego rejestruje rok codziennego życia młodej Palestynki pod izraelską okupacją, jej zmagania o przetrwanie, ucieczki z miasta do miasta, bombardowania i relacje o popełnionych zbrodniach. Między kobietami rodzi się niemal matczyna więź. Każda sekunda filmu przybliża nas do nieuchronnej i zbliżającej się śmierci Fatmy, a jej relacje są nie tylko dojmującym świadectwem ludobójstwa na Palestyńczykach, ale nabierają kluczowego znaczenia dla historii. Fatma dzień przed śmiercią dowiedziała się, że film został zakwalifikowany do konkursu Festiwalu Filmowego w Cannes.

Piękno i spokój pradawnych lasów Francji w zachwycającym wizualnie filmie autora głośnego „Ducha śniegów" – Vincenta Muniera. Reżyser wraz z ojcem Michelem i synem Simonem wspólnie odkrywają życie w dzikich borach: jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. To jednak opowieść nie tylko o czerpaniu przyjemności z kontaktu z naturą, ale też o rodzinie i tym, jak możemy tworzyć silne więzi z najbliższymi. Wieczorami bohaterowie dzielą się historiami i legendami, przenosząc nas do innej rzeczywistości. „Pieśni lasu" są dla wszystkich osób, które niezależnie od wieku, chcą zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w to, co pierwotne i dające radość. W ścieżce dźwiękowej filmu pojawi się muzyka Warrena Ellisa, Dom La Neny i Rosemary Standley.

Po tym, jak ruch #MeToo przełamał kulturowe milczenie wokół przemocy ze względu na płeć, osoby doznające przemocy szybko zaczęły mierzyć się z nową formą zastraszania – pozwami o zniesławienie, wykorzystywanymi przez domniemanych sprawców wobec kobiet, które zdecydowały się podzielić swoją historią. Prawniczka Jennifer Robinson pokazuje, jak system prawny bywa używany do podważania wiarygodności, wtórnej wiktymizacji i finansowego wyniszczania. Dzięki wyjątkowemu dostępowi do bohaterek i dziennikarzy stojących w centrum głośnych sporów sądowych na całym świecie, poznajemy m.in. historię Brittany Higgins – byłej pracowniczki australijskiego parlamentu, aktywistki działającej na rzecz przeciwdziałania przemocy; Cataliny Ruiz-Navarro – latynoamerykańskiej dziennikarki i współzałożycielki feministycznego magazynu „Volcánicas”; oraz Amber Heard – hollywoodzkiej aktorki i rzeczniczki praw kobiet, która znalazła się w centrum jednego z najgłośniejszych procesów o zniesławienie ostatnich lat. „Uciszone”, autorstwa nagrodzonych Międzynarodową Nagrodą Emmy twórców Seliny Miles i Blayke’a Hoffmana, to poruszający i niezwykle aktualny film, który obnaża systemowe mechanizmy podtrzymujące status quo w wymiarze sprawiedliwości.

Reżyserka Elvira Lind kieruje kamerę na własną rodzinę, jednocześnie dokumentując proces twórczy swojego męża, Oscara Isaaca. Film śledzi przygotowania Isaaca do jednej z najtrudniejszych ról teatralnych – Hamleta w Public Theater w Nowym Jorku – w przełomowym okresie jego życia. W tle rozgrywają się narodziny ich pierwszego dziecka oraz nagła śmierć matki Oscara, co nadaje opowieści głębię emocjonalną i ukazuje subtelne balansowanie między obowiązkami rodzinnymi, artystycznym zaangażowaniem a osobistą żałobą. Film bada granicę między życiem a sztuką i pokazuje, jak rola aktorska wchodzi w dialog z prywatnym doświadczeniem i codziennością. Kamera nie tylko dokumentuje przygotowania do „Hamleta”, lecz także pokazuje, jak teatr może stać się narzędziem przeżywania żałoby, miłości i transformacji. Film dowodzi, że twórczość i życie rodzinne nie są odrębnymi sferami, lecz przenikają się, tworząc pełen intymności, emocji i pasji związek. Dzięki połączeniu nagrań z prób, ujęć życia rodzinnego i subtelnych obserwacji codzienności, film staje się medytacją nad przemijaniem, pamięcią i rolą sztuki w definiowaniu tożsamości – zarówno artysty, jak i jednostki.

Pobyt w legendarnym hotelu Hilton w Addis Abebie oraz „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia do wielowarstwowej refleksji nad imperialną przeszłością Etiopii i jej teraźniejszością. Film splata osobiste obserwacje reżyserki z esejem historycznym, odsłaniając lokalną perspektywę i szerszy afrykański kontekst, który pozwala lepiej zrozumieć ten kraj. Tytuł nawiązuje do etiopskiej tradycji retorycznej – słowa znaczą tu więcej, niż brzmią. W świecie rządzonym inną logiką czasu: trzynastu miesięcy w roku, dnia rozpoczynającego się o 6 rano i aktualnego roku 2018, reżyserka próbuje odkodować sensy ukryte między historią a codziennością. W szczelinie między systemami dat i znaczeń szuka ukrytych sensów, splatając historię, codzienność i etiopską tradycję retoryczną, w której słowa mają podwójne znaczenie: te jawne i te ukryte.

Podczas wojny w Ukrainie obiecująca bokserka zostaje ratowniczką medyczną, a młoda kobieta zajmuje się usługami kurierskimi, przemycając towary przez linię frontu. Jak w greckiej tragedii, dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu, podczas gdy najmłodszy brat żyje bezpiecznie w rodzinie zastępczej w Stanach Zjednoczonych. Poprzez listy, rozmowy wideo i ciche spotkania film bada przynależność, lojalność narodową i linie podziału, które potrafią przeważyć nawet nad więzami krwi. „Mariinka” ma niemal biblijny wydźwięk, ukazując powolne znikanie miasta oraz wytrwałość tych, którzy kiedyś nazywali je domem.

Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.

W międzynarodowych zawodach Masters of Musical Whistling w Hollywood – największym i najbardziej prestiżowym konkursie gwizdania na świecie – uczestnicy z całego globu rywalizują o tytuł najlepszego gwizdacza. Wśród nich są: Lauren – nowojorska aktorka zmagająca się z lękiem; Ayna – ambitna performerka z Hiszpanii; Yuki – próbujący przełamać klątwę drugiego miejsca; Molly – gwiżdżąca gwiazda popu; Davitt – wolontariusz występujący dla pacjentów z chorobą Alzheimera; oraz Jay – nauczyciel marzący o tym, by jego uczniowie byli z niego dumni. Nad całym wydarzeniem czuwa Carole Anne Kaufman – podmiejska fryzjerka, która została producentką konkursu. Zmagając się z problemami finansowymi, ekscentrycznymi wolontariuszami i zakulisowym chaosem, walczy o to, by wynieść gwizdanie na poziom prawdziwej sztuki muzycznej. Film pokazuje, że każda nuta ma znaczenie, a występy gwizdaczy – zarówno solo, z akompaniamentem, jak i z orkiestrą na żywo – potrafią wzruszyć równie mocno, co tradycyjne koncerty. Za pozornie prostym gestem kryje się głęboka pasja, kunszt techniczny i wyjątkowa wspólnota artystyczna.